Over het kleine waarin het grote zichtbaar wordt

“Zullen we een experiment doen?” stel ik voor.

“Ja, dat is goed,” zegt hij.

Ik pak een vel papier en stiften. We gaan tegenover elkaar zitten.

“We gaan tekenen. Kies maar een kleur.”

Hij pakt een kleur en wacht op mijn volgende instructie. Daarna begint hij te tekenen. Wanneer hij stopt, kijkt hij mij aan. Ik kijk hem aan en dan begin ik. Ik merk nog niet veel aan hem. Uiterlijk onbewogen gaat hij verder met zijn stukje van de tekening. Hij stopt weer en ik teken op mijn beurt. Hij lacht wat en gaat op mijn uitnodiging weer verder. Ik zoek naar ongemak en verwarring; ik besluit de grens over te gaan; ik teken in zijn tekening. Ik zie hem van kleur verschieten, hij lacht wat meer en gaat verder met zijn tekening. Ik maak mijn figuren groter, terwijl ik over zijn tekening heen teken. Dan stopt hij en kijkt mij wat ontredderd aan.

Achteraf blijkt dat hij zich van het begin af aan ongemakkelijk voelde.

Ik heb dat niet in de gaten gehad. We verkennen wat er gebeurde. Hij geeft aan dat hij langzaam een verkramping kreeg in zijn onderbuik. Hij voelde zich raar worden, draaierig en licht in zijn hoofd.

Hij wilde niet dat ik in zijn tekening tekende maar zei niets, lichamelijk was hij zich al iets gewaar maar hij probeerde dat te verbergen. Ik had het niet meteen gezien en ging door op de ingeslagen weg.

Hij was verbijsterd over het effect. “Ik herken mezelf en kan bijna niet geloven dat je door zo’n klein experimentje zoveel over jezelf kunt ontdekken.”

De tekening hangt inmiddels in zijn huis.

Over geheime recepten

"Ik heb last van angsten. dat is mijn overkoepelende thema. Ik zie tegen dingen op, heb doelen gesteld die ik niet haal, ga zaken uit de weg en vind het ook moeilijk sommige mensen aan te spreken, ik maak een planning en ben van slag als die in de soep loopt. Dus voor mij overheerst de angst.

Oke, zeg ik, kun je mij vertellen hoe jij angst maakt? Hoe doe jij dat, hoe werkt dat? Ik wil graag weten wat ik moet doen om ook angstig te worden. Kun je dat op papier zetten?

Ik stuur vervolgens de regels om recept te schrijven. De volgende sessie heeft ze haar recept bij zich. "En hoe was dat om je eigen recept te schrijven?" Nou dat ging wel. Ik vraag haar het voor te lezen.

Ze begint: "Je staat op en je bedenkt wat je vandaag allemaal moet… ," zo gaat ze verder en gaande weg verandert haar stem en krijgt ze een brok in haar keel. Er komen tranen. "Goh," zegt ze,"dat had ik helemaal niet verwacht. Dat voorlezen maakt het zo echt."

Ik voel verdriet en eenzaamheid. Samen gaan we verder op onderzoek, want het recept bevat niet alleen de ingrediënten om angstig te worden maar tegelijk de mogelijkheden om het recept te veranderen.

Wil je meer weten over het schrijven van zo’n recept? Stuur een mail en ik stuur het recept toe.

 

 

Over harnassen en drie vragen

“Zouden jullie de ander eens voor iets willen bedanken?” De sfeer wordt meteen wat ongemakkelijk. Hij kijkt uit het raam en zij lijkt zich op gelaten te voelen. Uiteindelijk zegt zij: “Ik ben blij dat je met mij relatietherapie wilt doen”. Hij hoort het, schudt zijn hoofd en antwoordt niet. Zij valt stil. Trekt haar harnas aan.

Dan weer het ongemak; mijn onrust neemt toe. Waarom zegt hij niet gewoon dank je wel? En waarom zegt zij niets meer? (...) Volgende vraag: “Zeg eens tegen elkaar wat je lastig vindt aan de ander.”

Dit keer begint hij en hij vertelt wat hij lastig vindt te vertellen. Zij luistert en geeft vervolgens een hele uitleg.

Ik kan het inmiddels niet meer volgen. Hij houdt zich niet aan de opdracht. Toch zijn zij in gesprek. Zij begrijpen waar het over gaat en uiteindelijk hoor ik haar zeggen dat zij vindt dat ze zich inderdaad kinderachtig heeft gedragen. Wauw een excuus; ze neemt verantwoordelijkheid voor haar eigen gedrag! (...)

Tot slot de laatst opdracht: “Spreek uit wat je in de ander aantrekt.”

Opnieuw een stilte. Dit keer begint zij en ze vertelt over vroeger en wat ze mist. Nee zeg ik dat is niet de vraag. Ze begint opnieuw:"Eigenlijk vind ik je nog steeds aantrekkelijk. je bent erg zorgzaam voor anderen. dat wil ik ook voor mij."

Hij zegt:” Je bent een goede moeder en ik houd van je zorgzaamheid en je chaos”. “Nee, zegt zij, ik geloof er helemaal niets van”.

Dag compliment. Ik schrik ervan; zo dat is heftig en tegelijk maakt mijn hart een sprongetje; eindelijk komt ze naar buiten en slikt ze het niet! Wat een stap.

Wat heb je nodig zodat je het wel kunt geloven? Uiteindelijk maakt hij zijn omschrijving veel concreter en weet zij wat hij bedoelt. (...)

Voordat we het weten zijn we aan het einde van de sessie. Ik besef dat drie opdrachten genoeg kunnen zijn om tot verdieping te komen. Daar waar we starten en zij in eerste instantie hun harnassen aantrokken, daalden we stapje voor stapje af naar waar het werkelijk om draait; zeggen wat je te zeggen hebt en de ander de ruimte geven hier op te reageren. Harnassen uit, af en toe gewond raken en toch verder gaan.