Over volhouden

Ik stel voor te stoppen met praten. Met praten over zijn er altijd escapes. Door een experiment te doen, is de ervaring er en dat levert altijd iets op.


Dus geef ik mijn cliënt een paar boeken in handen en hij moet deze vasthouden. Ik leg er steeds meer op de stapel. Hij geeft geen krimp. Ik ga door en nader zijn gezicht. Hij past zijn houding aan maar houdt vol. “Ja hoor het gaat goed, het is vol te houden.”

Ik ga door, ik merk dat ik het benauwd krijg en ik voel me eigenlijk bezwaard. Van zijn kant komt nog steeds niets. Ik kan zijn gezicht niet meer zien. Ik vind mezelf bijna onmenselijk. Ik vraag of het nog te doen is of dat hij wellicht een neiging heeft? Ik hoor niet veel en leg er nog weer een boek bij. Dan hoor ik hem iets zeggen, maar ik kan het niet verstaan. Ik vraag hem het nogmaals te zeggen. Ik hoor een zachtjes: “Ik vind het niet zo fijn meer.” Ik vraag hem dit nogmaals te zeggen en dan harder. Ik laat hem dit nog een paar keer zeggen.

Tijdens het nabespreken komt hij erachter dat hij eigenlijk geen andere oplossingen wist dan dit maar vol te houden. Dat hij stop kon zeggen, of om hulp kon vragen of de stapel gewoon weg kon leggen, kwam niet in hem op. Helemaal niet.

De sessie hierna vertelt hij dat hij er veel mee bezig is geweest. Wil ik dit wel? Vroeg hij zich steeds af. En hij vertelde vol trots dat hij een ander had aangesproken op gedrag dat hem niet beviel.

We staan nog even stil bij de functie die dit volhouden voor hem al die tijd heeft gehad. Volhouden is een kwaliteit maar wanneer dit ten koste van jezelf gaat, kun je dat niet meer volhouden!